hey sayang....

It's not the end of the world,

It's not even over but it will be soon,

I never learn my lesson, I just change my tune

And no one seems to notice but you will, you will

It's no big deal

But the last thing I think of when I close my eyes 

And the first thing on my mind when I rise 

It is a day and you're not really in my life

You can try and you can't find it where you're looking

You can hold it 'till it's putty in your hands

And you can break a heart that wasn't even yours to break

You could never be there for me in the end

And I will do the right thing

I will, I will

You're not fooling me 

I'm not the sort of girl who can't see reason

But that's nothing that a little bit of time won't heal

I know it don't come easy but I love you, I do

Coming clean

Means never closing curtains I just change my scene

Oh, but you'll know what I mean and I will learn throughout my life

To never leave what will bend

I can try and I will find it where I'm looking 

I can hold it 'till it putty in my hands

You can't break a heart that wasn't even yours to break

You could never be there for me in the end

But I will do the right thing

I will, I will

I don't think you ever learned a thing from me

But I'm sure that you want me to learn from you

And you've drawn heavy handed lines around morality

About yourself and I don't share your point of view

It's been time to let you go a thousand times

You never know that it hurts to be the one that you'd regret

I have to say that I'm proud to know you

That I'll never be the same because we met

You might not miss this

But I will, I will, I will...

Selamat hari raya, abah...

Tadi akak pergi tempat abah..dengan angah, abg ngah dan momoy. Mula2 macam ada banyak benda akak nak cerita. Tapi bila sampai, akak cuma dapat cakap, abah, ni momoy. Kelmarin dia genap 3 tahun. Itu aje akak sempat cakap. Dan itu pun dalam hati je. Momoy nampak macam keliru aje, then angah bagitahu dia, ni kubur atuk aki. Momoy diam aje duduk kat pangku akak. Takpe abah, bila momoy dah besar sikit akak akan cerita dengan dia pasal abah.

Nak gerak balik, angah cakap, entah bila lagi la akak nak datang situ lagi. Bukan akak tak nak datang, abah. Akak tau nanti akak crash lagi macam sekarang ni. Bila akak macam ni, akak tak boleh hidup dengan baik. Abah pesan banyak kali kat akak supaya hidup dengan baik kan... Atau mungkin juga akak sentiasa rasa abah dekat dengan akak dan bila pergi tempat abah tu seolah2 menyedarkan akak yang abah memang dah takde..

Bohong la kalau akak tak ingat abah. Bohong la kalau akak tak rindu abah. Akak masih lagi nampak kelibat abah kat rumah. Masih lagi dengar suara abah. Banyak benda yang akak rindu. Macam gaduh dengan abah pagi raya siapa yang perlu mandi dulu, berlumba2 makan ketupat dengan sambal kacang, macam taking nap sebelah abah petang2, baring kat riba abah, mengutuk rancangan tv..

Pagi tadi mak masak mee goreng. Tapi sedap lagi mee hailam abah. The best mee hailam everrrr....raya tahun ni akak cakap dengan mak tak payah masak kari ayam. Sebab abah suka makan. Tapi akak tak cakap la kenapa tak payah. Akak tak tau kenapa.

Balik dari tempat abah tadi akak terus pergi tanjung balau. Tengok laut. Cuba nak buang semua sedih kat hati. Atau pun mungkin akak cuma nak jauh dengan semua orang supaya akak boleh menangis sebut nama abah. Balik dari situ akak drive lagi ke bandar. Tak tau nak buat apa, akak cuma nak drive je. Dan akak terasa abah ada kat sebelah. Walaupun dah dekat 4 tahun, akak masih rasa pelik bila dengar orang sebut "arwah" depan nama abah. Panggil jela abah, kan. Apa masalahnya.

Akak cuma rindukan abah. Selalu akak tengok number phone abah kat handphone akak dan tunggu abah call. Sampai ke hari ni. Owh, sebab tadi akak tak sempat nak borak dengan abah, jadi akka citer kat sini la.

Akak skang hidup dengan lebih baik. Akak dah tukar kerja, lebih masa untuk diri sendiri. Akak dah beli rumah, mak pun dah pernah datang. Akak nak bawak abah datang. InsyaAllah seminggu dua ni akak buat kenduri naik rumah. Abah datang ye. Akak masakkan sup ayam. Akak sihat je, dan akak akan jaga kesihatan elok2. Abah pun jaga diri baik2 ye..

Selamat hari raya, abah..akak minta ampun dari hujung rambut sampai hujung kaki.

posted from Bloggeroid

sibuk menulis proposal, tetiba dapat email from colleagues planning for our weekend outdoor activity..cadangan tarikh: 29 Sept 2012..and suddenly it strikes me. penglipurlara will no longer be here anymore...

hey penglipurlara..

terima kasih sebab sudi singgah dalam hidup sy..sy hargai setiap detik yang bersisa ni bersama

ok...sy tak sabar utk hari ni habis, pulang dan berada dlm pelukan penglipurlara...sy rindu...

just a quick one, before sy kene berhempas pulas meeting my dateline...hari ni am suppose to submit 2 proposals to my boss, attend meeting at 12pm yg akan habis entah kul bape, then with my new case..

semalam semuanya ok, went to hospital sebab sy takut sy black out again while driving..yela...rumah jauh beribu batu kan...semuanya ok, gula, blood pressure and blood test turn up normal..tapi kene masuk air sebotol sebab takut sy pitam lagi...

and the reason why i called penglipurlara and S semalam bukan sebab nak suruh diorang datang or do anything..sy cuma nak bercakap dgn someone and distract sy dari apa yg sy rasa ketika itu...well, sepanjang masuk air tu, penglipurlara meneman sy through the phone..dia nak datang, guling2 dia nak datang, but i said no..tak perlu la...gigih la pulak kan nak meredah jem masuk kl pepetang hari yang memang mcm haram..takpe sayang...i am okay...i okay kan.... :)

just about half an hour selepas post tadi...ketika sy duduk at my desk, sy black out like few seconds..tersedar, terus cuba regain balik memory apa yg berlaku...takutnya..nasib baik sy bukan tengah berdiri..pantas sy pergi cari gula..sy tau, gula rendah kot...sebb it happened before..shaking, i called penglipurlara...she didnt pick up the phone..bz kot...then i called S..juga tak angkat..then it hit me...isma, u r on ur own...sy dah ok sikit...sedang cuba bertenang..tp masih rasa bibir sy sejuk dan pucat..harap2 takde pape nnti balik drive...

kosong.....

sy rasa itu lah yg sy rasa...

S and boo did a lot of things to me...but still, bila sy tau mereka dalam kesusahan, automatically hati ni jadi susah dan gundah...kenapalah sy rasa mcm ni...walaupun sekarang ni sy ada bahu utk sy bersandar dan ada juga tangan yg memeluk ketika tidur (walaupun sy tau semua tu sementara)...tp still...sy rasa kosong..tp tgn dan bahu tu memang pun not meant to penuhkan hati sy..it just meant to distract me..hakikat tetap sgt pedih utk dihadap walau begitu jauh sy lari dan alih perhatian..

pagi tadi ada KPI meeting dgn bosses..dan dia tegur my performance yang agak goyah...sy faham, dan sy recognise masalah itu..sy cuma hanya boleh minta maaf...

sy penat kot...jadi orang dewasa...bertanggungjawab atas segalanya, merancang utk orang lain, membuat pilihan dan mungkin sy dah penat menjaga diri sendiri...there were good old days,..bila sy still bersama S..bila tiba ketika sy rasa spt apa yg sy rasa sekarang ni, sy akan cakap, "b, sy letih buat keputusan, decide la utk sy"..and always her decision selalu betul..sy selalu tahu apa yg sy mahu..tp cuma kadang2 sy nak orang lain decide utk sy sebab sy dah letih membuat keputusan..contohnya, mcm membuat pilihan jalan mana yg perlu sy ambil ketika sangkut dalam jem balik kerja, perlu ke sy terus redah jem yang pasti atau buat u-turn dan ambil risiko jln yg lain tu jem atau tidak..atau pun ketika sy torn apart nak makan nasik ayam steam atau roasted, at the moment i feel like eating both..atau juga, perlu tak sy pakai dress atau kemeja hari ni...well, tak la sepanjang masa the same thing i asked her to decide..cuma bila tiba ketika sy penat utk jaga diri sendiri...

sy juga rindu rasa dijaga dgn baik..dipastikan sy cukup segalanya..walaupun ketika S buat semua tu, sy tak perasan pun yang sy perlu benda2 itu, bila difikir2 semula sekarang ni, sy rasa lengkap hidup sy dulu...sy masih lagi rindu die pack kan luggage sy bila sy kena pergi outstation..ataupun dia iron kan baju kerja sy, ataupun dia masakkan dinner, walaupun semua dari dalam packet2 sahaja. sebab dia tau sy tak sempat nak dinner kat ofis dan terlalu letih utk singgah beli makanan..sy rindu makan nasi berlaukkan scramble egg sahaja dgn dia... dan of course, sy rindu utk jadi yang pertama dalam segala hal..menjadi tempat dirujuk sebelum sesuatu keputusan dibuat, bukannye jadi tempat dirujuk setelah shit happen spt sekarang ni...

sy rasa mcm....nak menangis di bahu dia dan cakap sy dah letih dgn semua ni...nak cakap yg ada byk benda yg sy kecil hati, tak lega dan tak lepas...bukan kerana sy menyesal atas keputusan sy berpisah dgn dia..cuma sy nak rasa lega..few months ago, sebelum sy ke lahad datu utk outstation dan sy bermalam dgn dia malam tu sebab she suppose to send me to the airport early in the morning..when i was sleeping, sy mcm terjaga..mimpi maybe..dia belum tidur..then she holds my hand..and she said, "tidurlah...sy ada ni..." ketika itu sy rasa tiba2 mcm air mata mengalir..tp sy alih muka dan sambung tidur..sy rindu rasa itu...rasa sy tak perlu risau, takut or bimbang tentang apa2 pun..dia ada utk uruskan semuanya..sy cuma perlu tidur sahaja...

penat rasa memikul tanggungjawab...even utk diri sendiri...

tapi..sy masih bersyukur dgn semua yg sy ada sekarang ni...sy cuba sebaik mungkin utk tidak mengeluh kesah atas semua susah dan duka..cuma sy masih lagi insan biasa, yg ada jatuh dan bangun...ada rasa marah, rindu, sedih, suka, etc etc..dan sekarang sy cuma rasa kosong...

to be fair, sy bukanlah orang yg sentiasa mengeluh jika berjumpa sy personally..di sini sahaja lah tempat sy utk jadi lemah dan down..sebab di dpn orang, sy tidak boleh sedih atau kelihatan lemah..kerana mereka2 disekeliling sy perlukan sy kelihatan kuat, utk mereka hidup dgn baik...