kosong.....

sy rasa itu lah yg sy rasa...

S and boo did a lot of things to me...but still, bila sy tau mereka dalam kesusahan, automatically hati ni jadi susah dan gundah...kenapalah sy rasa mcm ni...walaupun sekarang ni sy ada bahu utk sy bersandar dan ada juga tangan yg memeluk ketika tidur (walaupun sy tau semua tu sementara)...tp still...sy rasa kosong..tp tgn dan bahu tu memang pun not meant to penuhkan hati sy..it just meant to distract me..hakikat tetap sgt pedih utk dihadap walau begitu jauh sy lari dan alih perhatian..

pagi tadi ada KPI meeting dgn bosses..dan dia tegur my performance yang agak goyah...sy faham, dan sy recognise masalah itu..sy cuma hanya boleh minta maaf...

sy penat kot...jadi orang dewasa...bertanggungjawab atas segalanya, merancang utk orang lain, membuat pilihan dan mungkin sy dah penat menjaga diri sendiri...there were good old days,..bila sy still bersama S..bila tiba ketika sy rasa spt apa yg sy rasa sekarang ni, sy akan cakap, "b, sy letih buat keputusan, decide la utk sy"..and always her decision selalu betul..sy selalu tahu apa yg sy mahu..tp cuma kadang2 sy nak orang lain decide utk sy sebab sy dah letih membuat keputusan..contohnya, mcm membuat pilihan jalan mana yg perlu sy ambil ketika sangkut dalam jem balik kerja, perlu ke sy terus redah jem yang pasti atau buat u-turn dan ambil risiko jln yg lain tu jem atau tidak..atau pun ketika sy torn apart nak makan nasik ayam steam atau roasted, at the moment i feel like eating both..atau juga, perlu tak sy pakai dress atau kemeja hari ni...well, tak la sepanjang masa the same thing i asked her to decide..cuma bila tiba ketika sy penat utk jaga diri sendiri...

sy juga rindu rasa dijaga dgn baik..dipastikan sy cukup segalanya..walaupun ketika S buat semua tu, sy tak perasan pun yang sy perlu benda2 itu, bila difikir2 semula sekarang ni, sy rasa lengkap hidup sy dulu...sy masih lagi rindu die pack kan luggage sy bila sy kena pergi outstation..ataupun dia iron kan baju kerja sy, ataupun dia masakkan dinner, walaupun semua dari dalam packet2 sahaja. sebab dia tau sy tak sempat nak dinner kat ofis dan terlalu letih utk singgah beli makanan..sy rindu makan nasi berlaukkan scramble egg sahaja dgn dia... dan of course, sy rindu utk jadi yang pertama dalam segala hal..menjadi tempat dirujuk sebelum sesuatu keputusan dibuat, bukannye jadi tempat dirujuk setelah shit happen spt sekarang ni...

sy rasa mcm....nak menangis di bahu dia dan cakap sy dah letih dgn semua ni...nak cakap yg ada byk benda yg sy kecil hati, tak lega dan tak lepas...bukan kerana sy menyesal atas keputusan sy berpisah dgn dia..cuma sy nak rasa lega..few months ago, sebelum sy ke lahad datu utk outstation dan sy bermalam dgn dia malam tu sebab she suppose to send me to the airport early in the morning..when i was sleeping, sy mcm terjaga..mimpi maybe..dia belum tidur..then she holds my hand..and she said, "tidurlah...sy ada ni..." ketika itu sy rasa tiba2 mcm air mata mengalir..tp sy alih muka dan sambung tidur..sy rindu rasa itu...rasa sy tak perlu risau, takut or bimbang tentang apa2 pun..dia ada utk uruskan semuanya..sy cuma perlu tidur sahaja...

penat rasa memikul tanggungjawab...even utk diri sendiri...

tapi..sy masih bersyukur dgn semua yg sy ada sekarang ni...sy cuba sebaik mungkin utk tidak mengeluh kesah atas semua susah dan duka..cuma sy masih lagi insan biasa, yg ada jatuh dan bangun...ada rasa marah, rindu, sedih, suka, etc etc..dan sekarang sy cuma rasa kosong...

to be fair, sy bukanlah orang yg sentiasa mengeluh jika berjumpa sy personally..di sini sahaja lah tempat sy utk jadi lemah dan down..sebab di dpn orang, sy tidak boleh sedih atau kelihatan lemah..kerana mereka2 disekeliling sy perlukan sy kelihatan kuat, utk mereka hidup dgn baik...